LUXE

In de ijskast ligt nog een stukje appeltaart. Ik heb gisteravond nog een puntje kersenvlaai gehad, want de buurvrouw was jarig. Als ik de ochtend thuis doorbreng en een tweede kopje koffie neem, aarzel ik. Beter zou ik het appelpuntje voor de avond bewaren. Het zijn cholesterolbommen. Maar dat is de oude ik. In mijn nieuwe leven denk ik: ja, dag, ik kan wel geplet worden op de snelweg! En dan staat dat gebak daar te rotten in de ijskast!

Het valt niet mee zo bij het moment te leven en pas te eten als je trek hebt. Ik vind dat luisteren naar mijn lichaam vermoeiend. Ook moet je leren om minder vooruit te kijken. Ik zit tot diep in de nacht aan de computer, iets moet af. Toch zal de volgende ochtend om acht uur de wekker gaan. Als ik vlot inslaap heb ik zes uur. Maar ik slaap niet vlot in als ik gewerkt heb, de creativiteit ijlt na. Het kan zes uur slaap worden, maar vier en half is ook goed mogelijk.

Het merendeel van de tijd weet ik niet waar ik zin in heb. Van alles is bereikbaar, ik kan de deur uit gaan voor een doosje Leonidas-bonbons, maar ook een vliegtuig nemen naar Hawaï. Niets is zonder consequenties, maar die kunnen je niet zoveel meer schelen, weet je nog?

Het bereikbare verliest snel glans, het is het onbereikbare dat geluk verschaft.

Voor HP/De Tijd moet ik verwoorden wat voor mij ‘luxe’ is. Ik wist het meteen: luxe is verzuipen in een boek. Wanneer overkomt je dat nou nog? Vroeger, ja, als kind, met Pim Pandoer en Biggles. Maar tegenwoordig? Ik had het echter net weer mogen ervaren, vandaar dat het me te binnen schoot. Het mooie was dat het boek (The Fountainhead van Ayn Rand) geschreven was in 1943. Dat gaf hoop, want soms ben je geneigd te denken dat de boeken waarin je kunt verzuipen nog geschreven moeten worden. Ik liet me voor het artikel dan ook volgaarne fotograferen in de bibliotheek van het Rijksmuseum. Zo ging van beeld en tekst de suggestie uit dat het leven nog tal van schatten verborgen hield, dat je gewoon af en toe wat beter moest kijken en graven en zoeken om op meer geluk te stuiten.

Daarom kunnen zowel mooie als nuttige dingen mij gelukkig maken. Met buitensporige aandacht bestudeer ik handige dingetjes in allerlei folders. Stoepborden. De firma Vision-line heeft stoepborden in vier variaties in de aanbieding. Vooral de Windmaster ziet er mooi uit, het stoepbord komt met een aluminium kliklijst en is standaard voorzien van een folielaag. Ik aarzel, nee, het stoepbord gaat niet bijdragen aan mijn geluk. Ik blader door naar de sectie Bewegwijzering.